Muzeum Narodowym w Warszawie od 11 czerwca do 5 września można oglądać (choć nikomu tego nie polecam) wystawę Ars Homo Erotica. Przedmiotem wystawy jest, jak to określił jej kurator Paweł Leszkowicz, sztuka związana z pożądaniem i miłością do tej samej płci. Eksponaty można podzielić na dwie grupy: pierwszą stanowią dzieła, którym imputowano homoseksualne podteksty, drugą natomiast – prace rzeczywiście propagujące grzech sodomski.

W kwietniu tego roku prezydentem Austrii na drugą kadencję został wybrany w wyborach powszechnych Heinz Fischer, wybitny działacz Socjalistycznej Partii Austrii – ugrupowania mającego w swoich szeregach wielu dziwnych ludzi, na przykład wielkiego czciciela Marksa, Alfreda Gusenabuera, który przybywszy do Kraju Rad jako wiceprezes Socjalistycznej Międzynarodówki Młodzieży, ucałował ziemię na lotnisku w Moskwie – parodiując w ten sposób papieża Jana Pawła II, ale i wyrażając swoje prawdziwe uczucia polityczne.

Właśnie latem odbywa się w USA większość wyborów wstępnych w poszczególnych stanach, które mają wyłonić kandydatów do Kongresu we właściwych wyborach jesiennych. W licznych stanach sukces osiągnęli kandydaci wspierani przez Partię Herbacianą. Jednym z nich okazał się syn libertariańskiego kongresmana Rona Paula: Rand Paul.

Wprawdzie z uwagi na cykl produkcyjny, w momencie, gdy piszę ten felieton, wybory prezydenckie jeszcze się nie odbyły, ale kiedy ukaże się w druku, będzie już, jak to mówią – po harapie – to znaczy, że z tych wszystkich prezydentów skołowany naród wybierze sobie jednego Umiłowanego Przywódcę, który przez następne pięć lat będzie opowiadał mu różne bajki i robił w konia na sto innych sposobów.

Jeśli prawdą jest, że większość ludzkich nieszczęść wynika stąd, że ludzie wydają więcej niż mają, to mielibyśmy proste wytłumaczenie sytuacji, w której znalazły się dziś państwa Zachodu oraz ich obywatele. Ludowe porzekadło mówi mierz siły na zamiary, cóż jednak zrobić, kiedy zamiary mamy szalone i ambitne, a sił brak? Pozostaje pożyczka, czyli zdobycie czegoś, czego nie mamy, za pomocą tego, czego również faktycznie nie mamy. Oto paradoks współczesnych czasów: creatio ex nihilo na skalę globalną i aż do utraty tchu.

Słowa te kierujemy do wszystkich organizacji, ludzi, stowarzyszeń uważających się za prawicowe, tradycjonalistyczne etc.