wtorek, 31 sierpień 2010 22:08

Generałowie Wojska Polskiego wśród śmiertelnych ofiar sowieckiego totalitaryzmu (cz. II). August Emil Fieldorf ? ?Nil? (1895-1953)

Napisane przez

Obok gen. Leopolda Okulickiego jest jednym z najbardziej wybitnych, ofiarnych i zarazem tragicznych bohaterów Polskiego Państwa Podziemnego. Jako szef KeDywu (Kierownictwa Dywersji) Armii Krajowej dowodził największymi akcjami bojowymi i należał do najważniejszych ludzi w strukturach podziemia. Po wojnie osądzony i skazany na śmierć za rzekomą współpracę z faszystami, został zamordowany przez władze sowieckiego w Polsce namiestnictwa.

 

Bohater nasz urodził się 20 marca 1895 r. w Krakowie, jako syn maszynisty kolejowego Andrzeja (1866-1954) i Agnieszki ze Szwandów (1872-1941). Uczył się w III Gimnazjum im. Jana Sobieskiego, a następnie (po ukończeniu 7 klasy gimnazjalnej) w seminarium nauczycielskim. W r. 1912 zgłosił się do Związku Strzeleckiego i ukończył szkołę podoficerską. 7 sierpnia 1914 r. wyruszył na teren zaboru rosyjskiego z oddziałem Mieczysława Trojanowskiego, wśród tych, którzy rozpoczynali legionowe boje w I wojnie światowej. Później służył w I Brygadzie Legionów. Walczył pod Łowczówkiem, Konarami, Jastkowem, nad Styrem i Stochodem.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości brał udział w odsieczy Lwowa, a następnie w wojnie z Rosją bolszewicką. Pełnił różne funkcje wojskowe, między innymi od grudnia 1918 r. był instruktorem w szkole karabinów maszynowych, a od marca 1919 r. dowódcą kompanii ciężkich karabinów maszynowych. Razem z ułanami ?Beliny?-Prażmowskiego wkraczał do Wilna. Tam stacjonował później 1. pułk piechoty Legionów. W ten sposób Fieldorf trwale związał się z tym miastem. Poznał tam Janinę Kobylińską i ożenił się z nią 18 października 1919 r. W Wilnie urodziły się ich córki: Krystyna (ur. 4 sierpnia 1922 r.) oraz Maria (ur. 20 marca 1925 r.).

Po ukończeniu Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie (sierpień 1922 ? luty 1923) był kolejno dowódcą kompanii, batalionu, a następnie od sierpnia 1924 r. II oficerem sztabu 1 Dywizji Piechoty Legionów. Od listopada 1926 r. przeniesiony został na stanowisko oficera Przysposobienia Wojskowego i pełnił funkcję komendanta rejonowego PW. W r. 1928 mianowany został majorem. W kwietniu 1931 r. skierowano go do Paryża. Pracował tam w ambasadzie i kierował okręgiem Związku Strzeleckiego.

Od marca 1932 r. jako podpułkownik był zastępcą dowódcy 1. pułku piechoty Legionów, a od 1936 r. dowódcą batalionu Korpusu Ochrony Pogranicza ?Troki?, a następnie zastępcą dowódcy KOP ? ?Wilno?. Był organizatorem marszów szlakiem Batorego. Żywy, wesoły, doskonały kolega. Lubi swój zawód i pracę społeczną. Zdolny, w stosunku do przełożonych zawsze taktowny, chętny. Nie potrzebuje ?nadzoru?. Oficer o wybitnej inteligencji ? tak opiniował Fieldorfa jego zwierzchnik. 28 stycznia 1938 r. mianowany został dowódcą 51. pułku piechoty ?Strzelców Kresowych?, który stacjonował w Brzeżanach.

(...)

Wyświetlony 1517 razy
Zaloguj się, by skomentować

Wychodząca od 2001 roku
„Opcja na Prawo” to najdłużej ukazujące się pismo
opiniotwórcze o charakterze liberalno-konserwatywnym.

OPCJA NA PRAWO © All Rights Reserved.

Nasza strona używa plików cookies. Jeśli przeglądasz nasze strony równocześnie wyrażasz zgodę na korzystanie z nich.Więcej o naszej polityce prywatności Polityka prywatności. Korzystanie z tej strony wymaga akceptacji plików cookie.