środa, 09 maj 2018 22:32

Nowa Kalifornia, czyli pokerowa zagrywka

Napisane przez Aleks Nieznalski

W 1954 roku Krym, który należał do Rosyjskiej Republiki Radzieckiej, został oddany za darmo przez Nikitę Chruszczowa Republice Ukraińskiej. Snuje się wiele teorii na temat przyczyn tej decyzji.

Oficjalna wersja głosi, że stało się tak z powodu rocznicy tzw. Umowy Perejasławskiej. Według syna Chruszczowa zagadkowa dla wielu decyzja ojca podyktowana była orzeczeniem Państwowej Komisji Planowania, która oświadczyła, że „najlepiej, jeśli budowa [hydroelektrowni i kanału nawadniającego południe republiki i półwysep) będzie prowadzona w ramach jednego podmiotu prawnego i przekazano Ukrainie tak samo, jak przekazano wiele regionów”.

Nikt jednak nie rozpatruje tej kwestii w kontekście polityki międzynarodowej. Jak wiadomo, pomiędzy komunistyczną Rosją a USA istniały od początku powstania ZSRR liczne i ścisłe powiązania ekonomiczne i polityczne. Już wcześniej, bo w roku 1780, Rosja była jedynym państwem, które wspierało niepodległość postępowego tworu, którym stało młode państwo amerykańskie wyzwalające się spod jurysdykcji Brytyjskiej Korony. Później, jakby powodowane czystą wzajemnością, amerykańskie instytucje finansowe i korporacje kładły gospodarczy fundament pod powstanie i rozwój projektu, którym było powstanie ZSRR. USA zawiązało ścisły sojusz militarny z Krajem Rad podczas drugiej wojny światowej. We współczesnym zglobalizowanym świecie tym bardziej nie może zabraknąć ścisłych wzajemnych powiązań. System monetarny Federacji Rosyjskiej, tak jak systemy wielu państw, jest uzależniony od amerykańskiej Rezerwy Federalnej.

Po rewolucji 1917 roku głównym zadaniem, który postawił przed sobą sowiecki rząd było przetrwanie zdobyczy rewolucji. Do tego celu potrzebne było dokonanie diametralnego skoku w zakresie postępu technicznego, przemysłu, gospodarki. Ponad 80 procent obywateli zatrudnione było wtedy na wsi, a metody uprawy ziemi były w większości prymitywne. Lenin próbował początkowo zreformować gospodarkę wprowadzając tzw. Nową Politykę Ekonomiczną (NEP). Projekt ten był rodzajem gospodarki mieszanej, kapitalistyczno-państwowej. Polityka ta działała do 1928 roku i była powodem polepszenia się zaopatrzenia i chwilowej poprawy w sferze swobód obywatelskich.

W 1927 roku do władzy doszedł Stalin, który miał znacznie bardziej radykalną wizję sowieckiej gospodarki. Postrzegał kraj jako cywilizacyjnie opóźniony o jakieś 50 do100 lat. Postawił przed sobą ambitny plan nadrobienia tej różnicy w ciągu lat 10, co uznawał za kluczowy warunek przetrwania młodego sowieckiego państwa. Potrzebna była tu szybka krajowa industrializacja. Rok po objęciu władzy anulował program NEP-u i rozkazał rozpocząć pracę nad swoim pierwszym „Planem pięcioletnim”. W 1929 roku wprowadził przymusową kolektywizację rolnictwa.

W tym samym roku osobiście poprosił Alberta Khana, amerykańskiego architekta żydowskiego pochodzenia o objęcie roli przewodniej w projekcie ogólnej industrializacji ZSRR. Albert Khan był najważniejszym architektem przemysłowym swoich czasów. Dzięki swojemu projektowi fabryki Forda w 1905 roku był on często nazywany architektem Detroit. W 1930 roku Khan opracował kompleksowy plan uprzemysłowienia Związku Radzieckiego. W jego biurze pracowało dwudziestu pięciu Amerykanów na kierowniczych stanowiskach, którzy zarządzali armią dwóch i pół tysiąca sowieckich inżynierów.

W roku 1930 proces kolektywizacji przyspieszono, stosując masowy terror. Wymordowano około miliona opornych chłopów, wiele milionów wylądowało w łagrach. Kolektywizacja rolnictwa doprowadziła do sławnego głodu na Ukrainie. Ogólnie wskutek tej reformy życie straciło około 17,5 miliona ludzi, jednak uprzemysłowienie ZSRR odniosło sukces i nastąpiło to w bardzo krótkim okresie. Cała realizacja planu pięcioletniego zamknęła się w czterech latach. Dlatego w następnej „pięciolatce” postawiono sobie nowe, znacznie ambitniejsze cele. Między rokiem 1928 a 1932 wydajność przemysłu ciężkiego wzrosła o 350 procent, a wzrost gospodarczy wynosił 18 procent rocznie. Siła robocza wzrosła z 3 do ponad 6 milionów robotników. Nowe państwo otrzymało potężny kompleks przemysłowy na światowym poziomie.

Skąd Stalin miał pieniądze na tak gigantyczne przedsięwzięcie? Podręczniki do historii mówią nam, że industrializacja była przeprowadzona dzięki skrajnemu wysiłkowi społeczeństwa i że fundusze na zakup sprzętu i technologii zostały uzyskane dzięki eksportowi zboża skonfiskowanego chłopom, z dewiz i państwowych rezerw złota. Nie mówi się jednak o tym, że rezerwy złota były w tym czasie prawie zupełnie wyczerpane. Do tego stopnia, że, jak wynika z relacji świadków, Stalin trzymał je w prywatnym apartamencie.

W latach 90., krótko po upadku ZSRR odtajniono wiele tajnych dokumentów KGB. Szefem komisji zajmującej się tym odtajnianiem był Michaił Poltoranin. Odnalazł on ciekawe zapiski dotyczące pewnych interesów na półwyspie Krymskim. Z informacji tych wynika, że industrializacja wymagała ogromnych kwot pieniężnych, a te dostarczane były potajemnie przez światowy kapitał, który potrzebował jednak gwarancji zwrotu. I tutaj pojawia się tajne porozumienie między Stalinem a głównie żydowską finansjerą, dotyczące półwyspu krymskiego. Wynika z niego, że Stalin pod zastaw za pożyczki oddał bankierom Krym. Otrzymali oni udziały i weksle. Półwysep został całkowicie rozparcelowany między wierzycielami Stalina. W ten sposób ok. dwustu najbogatszych ludzi w USA stało się posiadaczami krymskich terytoriów. Spora część udziałów należała do takich osobistości, jak Eleanor Roosevelt, J. Edgar Hoover, Louis Marshall a podobno należał do nich również Rockefeller.

/.../

Czytany 803 razy
Zaloguj się, by skomentować

Nasza strona używa plików cookies. Jeśli przeglądasz nasze strony równocześnie wyrażasz zgodę na korzystanie z nich.Więcej o naszej polityce prywatności Polityka prywatności. Korzystanie z tej strony wymaga akceptacji plików cookie.