sobota, 13 luty 2010 21:37

Czy dałbyś się zagłodzić?

Napisała
 1944 r. dr Ancel Keys z Uniwersytetu Minnesota postanowił zająć się obserwowaniem skutków głodu i rehabilitacją zagłodzonych w ramach doświadczenia na pacyfistach dla amerykańskiego Departamentu Wojny. Jego przedsięwzięcie stanowi jeden z przemilczanych eksperymentów medycznych z czasów drugiej wojny światowej.

 

Zanim dr Keys podjął się badania fizycznych i psychicznych konsekwencji zagładzania, pracował dla rządu, zajmując się obserwowaniem organizmu w ekstremalnie niskich i wysokich temperaturach. Przygotował także specjalne racje pokarmowe dla żołnierzy, zwane K-ration od nazwiska wynalazcy. Wysokokaloryczne posiłki, gotowe do natychmiastowego spożycia, pakowane były w wodoodporne pojemniki i zawierały m. in.: mięso w puszce, krakersy, czekoladę, a także gumę do żucia i papierosy. Oprócz swojej pracy dla wojska, dr Keys zasłynął także w środowisku dietetyków z powiązania wysokiego poziomu cholesterolu z chorobami serca. Już w latach sześćdziesiątych XX w. alarmował amerykańskie społeczeństwo o negatywnych skutkach jedzenia wysokotłuszczowych pokarmów, a konkretnie jedzenia ?codziennych obiadów niedzielnych?. Zamiast tego proponował Amerykanom dietę śródziemnomorską, którą propagował w swoich książkach kucharskich. Badania dr. Keysa z czasów wojny związane z zagładzaniem pacyfistów nie były wcale szeroko reklamowane. Nie pojawiły się np. w magazynie ?Time? z 1961 r., mimo że dr Keys znalazł się na jego okładce.
 
Walka z komunizmem
 
Jak pisze Todd Tucker w ?The Great Stravation Experiment?, dr Keys postanowił zbadać efekty głodu, nie wiedząc ani o Auschwitz, ani o Buchenwaldzie. Uważał jednak, że po zakończeniu wojny wygłodniała Europa będzie łatwym kąskiem dla komunizmu i w ten właśnie sposób ?sprzedał? swój pomysł na eksperyment wojsku. Ochotników zaś przekonał ulotką ilustrowaną zdjęciem francuskich dzieci z pustymi talerzami i napisem ?Czy dasz się zagłodzić, aby ich lepiej nakarmić?? (Will You Starve That They Be Better Fed?) Wielu pacyfistów zgodziło się być za darmo królikami doświadczalnymi w przekonaniu, że będą mieli okazję zrobić coś wartościowego dla innych. W ramach odmowy poborowej mogli pracować w szpitalach psychiatrycznych (i niektórzy już to mieli za sobą) lub przy wyrębie lasów, jednak udział w eksperymencie dr. Keysa wydawał im się większym wyzwaniem. Wśród nich było wielu idealistów, chcących udzielić pomocy, być w jakiś sposób zaangażowanym w wojenne wysiłki. Ochotnicy pochodzili głównie z Kościołów Brethren, Friends (jedną z bardziej znanych osób należących do tej wspólnoty był Thomas Paine) czy metodystów. Byli wśród nich również prezbiterianie, jeden żyd, kilku niezrzeszonych.
 
?Głód? w Minneapolis
 
W końcu w listopadzie 1944 r. eksperyment pod nazwą Minnesota Starvation Project rozpoczął się na terenie zabudowań stadionu. Dr Keys wyselekcjonował swoją 36-osobową grupę mężczyzn w wieku od 20 do 35 lat (zgłosiło się dużo więcej, niż mu było potrzeba), jednak kilku w czasie eksperymentu odpadło. 32 zostało w końcu zrekrutowanych na rok w ramach Civilian Public Service, jednak za pracę nie otrzymywali od rządu żadnego wynagrodzenia, podobnie w wypadku choroby czy śmierci ? żadnej rekompensaty (tradycyjne kościoły pacyfistyczne płaciły im na drobne wydatki). Dr. Keysowi nie zależało na odtworzeniu warunków obozowych, nędzy czy brudu. W trwającej trzy miesiące fazie kontrolnej ?pacjenci? otrzymywali 3492 kalorie. Później przez 6 miesięcy fazy zagładzania dawki pokarmowe były stopniowo zmniejszane do 1570 kalorii, aż do uzyskania 25% utraty masy ciała. Podczas eksperymentu mężczyźni mogli uczęszczać na kursy na uniwersytecie, spacerować 22 mile na tydzień, jeść typowe jedzenie europejskie z czasów wojny, żuć gumy (do 50 paczek dziennie) i pić kawę do woli. W trakcie doświadczenia dr Keys notował zmiany fizyczne i psychiczne potencjalnie związane z postępowaniem zagładzania. Wśród głównych wniosków dr. Keysa znalazło się stwierdzenie, że organizm ludzki świetnie daje sobie radę z głodem, jednak rehabilitacja zagłodzonych jest trudna i powolna (przewidziane na nią trzy miesiące rehabilitacji niewiele dało). Wśród fizycznych i psychicznych skutków głodu wyliczył zmęczenie, ból mięśni, wyostrzenie słuchu, utratę popędu płciowego, stany depresyjne, histeryczne, hipochondrię. A wśród niewyjaśnionych ? sinienie paznokci i ust oraz białość gałek ocznych.

(...)

Wyświetlony 4162 razy
Zaloguj się, by skomentować

Wychodząca od 2001 roku
„Opcja na Prawo” to najdłużej ukazujące się pismo
opiniotwórcze o charakterze liberalno-konserwatywnym.

OPCJA NA PRAWO © All Rights Reserved.

Nasza strona używa plików cookies. Jeśli przeglądasz nasze strony równocześnie wyrażasz zgodę na korzystanie z nich.Więcej o naszej polityce prywatności Polityka prywatności. Korzystanie z tej strony wymaga akceptacji plików cookie.