Wydrukuj tę stronę
wtorek, 29 czerwiec 2010 22:54

Eko-al-Kaida

Napisane przez

Rok 2001 upłynął Amerykanom pod znakiem al-Kaidy, powszechnie obwołanej najgroźniejszą organizacją terrorystyczną. O tym wiedzą dziś wszyscy. Nie każdy ma jednak pojęcie, że w tym samym roku wskazano w USA także na największe zagrożenie terrorystyczne rodzimego chowu. W marcu 2001 FBI uznało Earth Liberation Front (Front Wyzwolenia Ziemi) za najniebezpieczniejszą z amerykańskich grup terrorystycznych. Zadziwiająco w tym względzie zgodne były media. "Washington Post" nazwał tę organizację: kluczowym ogniwem sieci bojowniczych grup ekologicznych, eko-al-Kaidą z fanatyczną ideologią (artykuł z dnia 7.10.2001 pt. Wojna z eko-terrorystami).

 

Historia organizacji ekologicznych nie zaczęła się z dniem powstania Greenpeace, trzydzieści pięć lat temu. Już 28 maja roku 1892 w San Francisco ufundowany został przez Johna Muira1 Sierra Club ? istniejący do dziś i zrzeszający, jeśli wierzyć internetowej witrynie klubu, setki tysięcy Amerykanów i Kanadyjczyków. Trzynaście lat później powołano do życia National Audubon Society, nazwane na cześć Johna Jamesa Audubona2, także wciąż działające. Jednakże obie te organizacje ? podobnie jak wiele innych, mniejszych, powstałych w I połowie XX wieku ? bardzo dalekie są, przynajmniej w założeniach, od tego, co nazwać moglibyśmy współczesnym ekologizmem. Powstały jako podmioty apolityczne, zajmujące się propagowaniem swego światopoglądu konwencjonalnymi metodami (vide ilustrowany magazyn "Audubon").

Wszystko zmieniło się na przełomie lat 60. i 70. W roku 1969 odbyła się w Virginii konferencja "Prawo i Środowisko", na której radykalny ruch konsumencki, kierowany przez Ralpha Nadera3, przyjął i ogłosił ekologiczne postulaty. Wtedy też wzrosła popularność wszelkich organizacji, głoszących hasła ochrony przyrody, liczba ich członków zwiększała się lawinowo ? szczególnie po Dniu Ziemi w roku 1970. Był to również okres, w którym różni przeciwnicy systemu, przede wszystkim pacyfiści, dostrzegli w ekologizmie nową płaszczyznę dla swoich zmagań z establishmentem. W 1972 r. narodził się ecotage, czyli dokonywanie sabotażu w imię obrony naturalnego środowiska. Unieszkodliwiano zagrażające przyrodzie maszyny (ulubionym narzędziem eko-bojowników stał się klucz francuski), dewastowano place budowy (tym wsławiła się szczególnie grupa studentów z Uniwersytetu Arizońskiego, Eco-Raiders). Dochodziło do rozłamów w tradycyjnych organizacjach ? takich, jak wspomniany wcześniej Sierra Club, z którego wyrzucono za nadmierny radykalizm dyrektora Davida Browera (założył on później grupę Przyjaciele Ziemi). Szeregi Sierra Club opuścili także Irving Stowe i Jim Bohlen ? po tym, gdy klub nie poparł ich inicjatywy zorganizowania (na morzu) protestu przeciw próbom nuklearnym na Aleutach. Pomysłodawcy nie porzucili jednak swej idei i utworzyli ruch o niezbyt chwytliwej nazwie: Nie Róbcie Fali. Szybko przemianowano go na Greenpeace.
W tym samym czasie rozwijał się i radykalizował także ruch ukierunkowany nie tyle na całe środowisko naturalne, co na ochronę zwierząt. Miał w tym swój wielki wkład Henry Spira, emerytowany związkowiec, który wniósł do ruchu opanowaną do mistrzostwa taktykę protestów robotniczych. Za jego sprawą setki demonstrantów pojawiły się przed Muzeum Historii Naturalnej w Nowym Jorku, on też rozpoczął ostrą kampanię przeciw przemysłowi kosmetycznemu, testującemu swe produkty na zwierzętach.
Jednakże radykalne, często bezprawne metody nowoczesnych eko-bojowników nie były jedynym, co odróżniało ich od tradycyjnych zwolenników ochrony przyrody. Drugą, jakże ważną kwestią było to, że wszystko, co przyniosły Zachodowi lata 60., od nowa ukształtowało ideowe fundamenty ekologizmu. Eko-bojownicy nie byli już apolityczni, zainteresowali się społeczeństwem, państwem i zasadami ich funkcjonowania. To wszystko jasno zdefiniowało ich jako radykalny ruch lewicowy ? obciążający winą za dewastację środowiska: kapitalizm, hierarchię i tradycję, a nawet patriarchalizm (sic!).
Po krótkim okresie pewnej spolegliwości organizacji ekologicznych w pierwszej połowie lat 70. radykalizm powrócił za sprawą Greenpeace. Utrudnianie łowów wielorybnikom (poprzez zastępowanie im drogi małymi łodziami) czy też osłanianie fok własnymi ciałami było na porządku dziennym. Jednakże pojawili się tacy, którzy pójść chcieli jeszcze dalej. W roku 1977 został usunięty z zarządu organizacji za nadmierny radykalizm (sic!) Paul Watson, którego grupa (Sea Shepherd Conservation Society) wprowadziła w życie nowy sposób walki z polującymi na wieloryby: za pomocą dużych łodzi, o odpowiednio wzmocnionej konstrukcji, taranowali jednostki wielorybników. Natomiast u progu lat 80. pojawiła się organizacja Earth First!, na czele której stanął Dave Foreman4, moralnym autorytetem został zaś Edward Abbey5. W roku 1980 jej członkowie zniszczyli helikopter, który rozpylić miał środki chwastobójcze koło Takilma, w stanie Oregon. Rok później odbył się pierwszy ogólnokrajowy zjazd grupy, zorganizowany na zaporze w Glen Canyon. Codziennością stały się zarówno pikiety, jak i ecotage, skierowane przeciwko budowie dróg czy wyrębowi lasów. Earth First! szczyciła się wysokością strat, jakie powstawały za ich przyczyną ? szacowano je na ponad 20 milionów dolarów.
Lata 80. to okres aktywnego działania także i innych organizacji: Evan Mecham Eco-terrorist International Conspiracy ? EMETIC (sabotaż ośrodka narciarskiego Fairfield Snowbowl w Flagstaff, niszczenia linii energetycznych prowadzących do elektrowni jądrowej Palo Verde, podpalenia domów towarowych w Bay Area i wiele innych ekscesów); Animal Liberation Front ? Front Wyzwolenia Zwierząt (ataki na: Uniwersyteckie Centrum Medyczne w Nowym Jorku, Centrum Badań i Edukacji Medycznej w kalifornijskim Torrance, Narodowe Centrum Medyczne w kalifornijskim Duarte oraz na laboratoria uniwersytetów Kalifornia, Oregon i Arizona); Grupa FC (pod jej szyldem działał Theodore Kaczynski, który w latach 1978-1996 dokonał 16 zamachów bombowych na naukowców i menadżerów).
Bardzo ważną datą jest rok 1992, kiedy to w Brighton powstaje ? od początku nielegalny ? Earth Liberation Front. Ma to miejsce po rozłamie w Earth First!, który zdarzył się za sprawą skrajnie lewackiego skrzydła, wyznającego mieszankę poglądów marksistowskich i hippisowskich, inspirującego się poglądami Abotta Hoffmana6. Tak rodzi się jednoznacznie od początku do końca terrorystyczna organizacja zwolenników ekologizmu.
Front Wyzwolenia Ziemi zorganizowany został wedle wzorca leaderless resistance ? jego siłą, jak odczytać możemy to z książki pt. Ecotage!, miało być to, że ruch nie ma formalnej struktury i nie może zostać powstrzymany przez wyeliminowanie przywódców. Chociaż nie jest oparty na sztywnych regułach, to jednoczy go filozofia szacunku dla życia. Nie ma centrali, formalnego członkostwa, jednolitego systemu komunikacji. Działalność ma się opierać na aktywności małych, kilkuosobowych komórek ? najlepiej znających się od dawna grup przyjaciół, których łączą proekologiczne poglądy ? kontaktujących się ze sobą tylko w szczególnych przypadkach i mających o sobie wzajem znikomą wiedzę.
Łącznikiem pomiędzy terrorystycznym podziemiem a mediami i społeczeństwem są specjalnie utworzone ku temu przybudówki (North American Earth Liberation Front Press Office, Earth Liberation Prisoners Support Network i inne), w pełni odseparowane od grup bojowych. Mają one służyć, wedle deklaracji członków ELF, wyjaśnianiu politycznych i społecznych motywów akcji bezpośrednich. Inne cele to: wspieranie uwięzionych działaczy, edukowanie społeczeństwa, zbiórki pieniędzy.
___________
1 John Muir (21 kwietnia 1838 ? 24 grudnia 1914), urodzony w Szkocji podróżnik i przyrodnik. Jego rodzina wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych, gdy miał 11 lat. Ukończył studia na Uniwersytecie w Wisconsin, był organizatorem wielu wypraw przyrodniczych, w USA uważany jest za twórcę ruchu ochrony przyrody. Jego imieniem nazwano jeden z lodowców w Glacier Bay.
2 John James Audubon (24 kwietnia 1785 - 27 stycznia 1851), amerykański ornitolog, przyrodnik i malarz. Urodzony na Haiti, a wychowany we Francji, gdzie jego wczesną edukacją zajmował się Jacques Louis David, późniejszy sławny malarz rewolucyjnej Francji. W 1803 roku Audubon przyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie rozpoczął studiowanie historii naturalnej. Dziełem jego życia było skatalogowanie, opisanie i namalowanie ptaków Północnej Ameryki.
3 Ralph Nader (ur. 27 lutego 1934), amerykański polityk i aktywista społeczny pochodzenia libańskiego. W 1955 roku ukończył Uniwersytet Princeton, a w 1958 r. Harvard Law School. Stawał do wyborów prezydenckich w 1996 i 2000 roku, jako kandydat Partii Zielonych, w 2004 r. jako kandydat niezależny.
4 Dave Foreman (ur. w 1947 r.), legendarny działacz ruchu ekologicznego, członek kilku eko-organizacji (m.in. The Wilderness Society, The Nature Conservancy), założyciel Earth First!. Autor jednej z najpopularniejszych w kręgach eko-bojowników książki Wyznania wojownika Ziemi (1991).
5 Edward Abbey (29 stycznia 1927 ? 14 marca 1989), amerykański pisarz i eseista. Działacz ruchu ekologicznego, gorliwy zwolennik idei ecotage. Urodzony w Pensylwanii, pochowany ? zgodnie ze swym życzeniem ? na pustyni w Arizonie.
(?)
Daniel Nogal

Wyświetlony 7597 razy
Daniel Nogal

Najnowsze od Daniel Nogal

Artykuły powiązane

Zaloguj się, by skomentować

Nasza strona używa plików cookies. Jeśli przeglądasz nasze strony równocześnie wyrażasz zgodę na korzystanie z nich.Więcej o naszej polityce prywatności Polityka prywatności. Korzystanie z tej strony wymaga akceptacji plików cookie.