Nasz premier jest utalentowanym dyplomatą. Można by nawet rzec, że charyzmatycznym. No bo który szef rządu wyrządza tyle zła w moralności i infrastrukturze rządzonego przez siebie państwa, a większość obywateli wciąż go chwali i głosuje na partię, która daje mu szerokie możliwości psucia wszystkiego co obywatelskie, wolne, demokratyczne, ucywilizowane?

Donald Tusk coraz bardziej przypomina Edwarda Gierka, podobnie bowiem jak pierwszy sekretarz KC PZPR w latach 1971-1981 epatuje opinię publiczną, polityków i swych współpracowników zaskakującymi bonmotami.

Indianie szczycili się swymi wrogami, byli dumni, gdy musieli wal­czyć z nieprzyjacielem potężnym. W naszej cy­wilizacji jest akurat odwrotnie: im silniejszy przeciwnik, tym większą budzi reakcję obronną, w której nie ma miejsca na żaden szacunek ani podziw.

Mamy jedno państwo, ale dwa narody. Nie w znaczeniu, powiedziałbym trochę nielogicznie, wielonarodowościowym, niczym w I Rzeczypospolitej, a jeden naród rozdwojony, rozdarty na dwie części. Nie jest to wszelako pascalowska ?wielość w jedności?, gdyż Pascal uznawał tę dialektykę za energię kultury chrześcijańskiej i podwalinę organizacji każdego społeczeństwa tej kultury. Natomiast u nas wprost  przeciwnie...

Jesteśmy niefrasobliwi; na rynku księgarskim ukazują się zapisane wspaniałe myśli Polaków o naprawie Rzeczypospolitej, a opinia publiczna albo o nich nie wie wcale, albo wie o wiele za mało, albo wiedząc, zupełnie się nimi nie interesuje. I wyznaje bezmyślnie to, co znakomita większość mediów propaguje na swych łamach ? poglądy partii rządzącej i jej koalicjantów czy sojuszników ideologicznych.

Protagoniści Unii Europejskiej mówią, że wspólnota musi być nowoczesna, a wyrasta z tych samych korzeni: dorobku starożytnej Grecji, Rzymu (choć mniej) i rewolucji francuskiej. To znaczy, że chrześcijaństwo będzie zastąpione ideologią jednego nowoczesnego państwa, a ludność dawnych narodów wyzbędzie się wszelkich partykularnych tożsamości, gdyż każdy patriotyzm jest anachroniczny, a więc szkodzący nowoczesnej Europie i w ogóle postępowemu światu. W tej zunifikowanej ?kulturze? kontynentu Polska ma być bez krzyża i orła. I dopiero wtedy będzie to zgodne z wiecznie żywą ? i ożywczą ? spuścizną Wielkiej Rewolucji Francuskiej.

W poprzedniej kadencji Sejmu nasz premier, słynący z antypaństwowych i antynarodowych bon motów, poszczycił się nie lada osiągnięciem ? że obywatele Rzeczypospolitej Polskiej mają ciepłą wodę w kranach. Niedługo potem przyznał w napadzie euforii, że Polska jest w budowie, zatem ze swym gabinetem dopiero buduje, tworzy, konstruuje, składa, sklepia, kleci, grodzi Polskę. Ta budowa mu się jednak rozłazi, jakby premier pracował z włączonym wstecznym biegiem: już nie ma dziedziny, gdzie by coś nie zgrzytało. Ostatnio nawet z Unią Europejską wyszło kulawo, nie wiadomo bowiem, czy minister spraw zagranicznych poigrał sobie w Berlinie z naszą suwerennością, czy nie narażając jej na szwank, jedynie chciał ułatwić Niemcom utrzymanie bez uszczerbku ich rynków zbytu.

Coraz bardziej inwencyjny staje się Janusz Palikot. Sięgnął do metod indoktrynacyjnych PZPR i wszelkich partii totalitarnych ? organizuje szkolenia swych pretorianów. Rzecz jasna, żeby było poważniej i groźniej ? zataja treści i metody kształcenia. Ale i tak się ich domyślam. Dzięki doborowi wykładowców.

Nie, nie piszę w listopadzie o październikowych wyborach, a rozmyślam o Polsce, jaka jest i przede wszystkim b ę d z i e.